انقلاب چند روزه یا جنگ تودهای طولانی!
اگر هیچ کدام- یعنی نه جمهوری جهل و جنایت اسلامی و نه اربابان امپریالیستاش- نتوانند امواج خشم فروخفتهی تودههای در زنجیر را به انحراف کشیده (برای مثال با عقبنشینیِ موضعی و به نوعی، تلاش برای خریدنِ بخشی از تودههای عاصی از سوی رژیم، و در نتیجه، کندن و جداکردن بخشی از تودهها و به حاشیهبردن آنان) و یا بر آن سوار شوند (برای مثال با مداخلهی امپریالیستی، از همان نوع که شاه را برداشت و خمینی را به ماه نشاند و از آنجا به فرودگاه مهرآباد نازل کرد) آنان قطعا جنگی تمام عیار را بر تودهها تحمیل خواهند کرد. جنگی که در حال تدارک است؛ جنگی که در واقع چیزی جز یک جنگ داخلی نیست. درست همانطور که تجربهی خونین سالهای اول حاکمیت ضدانقلابیِ رژیم دست نشاندهی جمهوری اسلامی نشان داد.
در واقع، یورش همه جانبهای که با حمله به کردستان قهرمان در بهار سال ۱۳۵۸سازماندهی و آغاز گردید و بعدا در ادامهی آن، بر تودههای سراسر ایران تحمیل شد و بمدت یک دهه نسلی از انقلابیون را بر خاک نشاند، چیزی جز یک جنگ داخلیِ تمام عیار و بسیار بیرحمانه از سوی ضدانقلاب پیر برعلیه انقلاب جوان تودههای محروم ایران نبود. جنگی که در آن، دشمن از پیش و با تمام قوا خود را برای آن آماده کرده بود درست در حالیکه در آنسو؛ یعنی در اردوی انقلاب، کمتر نیروی سیاسی توانست واقعا از درک آن چه روی داده بود و آنچه در انتظار جنبش بود برآید و در نتیجه دستهای خالی زحمتکشان بیسلاح ماند. این عقبماندگی و این ناتوانیِ نیروهای «چپ»، تنها فرصت بزرگ باقیمانده برای نجات انقلاب را بر باد داد. در این میان، تنها کردستان قهرمان بود که به واسطهی ویژگیهای مبارزهی طبقاتی در آن دیار، امکان آنرا داشت تا سخاوتمندانه سرپناهی برای جنبش شود؛ تا «سنگر آزادگان» ایران گردد و سالها با دستهای مجروح خویش، پرچم خونین انقلاب را در اهتزاز نگه دارد. هرچند که بنابه ضعفها و ناتوانیهای رهبری جنبش خلق کُرد، و زیر سایهی نحس اپورتونیسم در درون جنبش چپ ایران، این جنبش نیز تضعیف و مجبور به عقبنشینی گردید، و نهایتا به شکست کشانده شد.
رویدادهای اخیر نشان دادهاند که امروز جامعهی ما بر سر یک دوراهیِ تاریخی قرار گرفته است. این دوراهیِ تاریخی حاصل شرایط ویژهای است که در آن نشانههای بارزی از جوشش و تکوین «موقعیت انقلابی» دیده میشود. البته همانطور که میدانیم حتی خود موقعیت انقلابی نیز برهه و یا فرصتیست گذرا که میتواند از دست بگریزد. این امکانِ گریز، بویژه با علم به وضعیت «چپِ» در تبعید و «چپِ» موجود در ایران، ضرورت بازشناسی و درک ضرورتهای آنیِ چنین شرایط گریزپایی را دوچندان میکند.
وظیفهی همه آنها که خود را مدافع واقعیِ طبقهی کارگر و دیگر زحمتکشان جامعه میدانند و به سرنگونیِ قهرآمیز رژیم ددمنش جمهوری اسلامی معتقدند این نیست که فقط از آتش برافروخته حمایت کنند و به خاموشنشدن آن امیدوار باشند، بلکه وظیفهی جنبش انقلابی آنست که برای هرچه بیشتر شعلهور کردن آن، و آنرا به شعلههای فروزان یک انقلاب مبدل ساختن تلاش کنند. اما برای اینکار باید دریافت که مختصات و ضرورتهای ذاتیِ مبارزهی طبقاتی در جامعهی تحت سلطهی ما حکم میکنند که: انقلاب در ایران را نمیتوان همچون یک «قیام مسلحانهی شهری» چند روزه در نظر گرفت. انقلاب در جوامع تحت سلطه، تنها در جریان یک جنگ مسلحانهی تودهای طولانی تحقق خواهد یافت. جنگی که در جریان آن شرایط ذهنیِ انقلاب نیز فراهم میگردد.
اساسا هر قدر از دوران مارکس به جلو حرکت میکنیم میبینیم که خودِ امر انقلاب یک سیر تکاملی را طی میکند؛ یعنی از حرکتی عام و بسیط به حرکتی مشخص و مرکب مبدل میشود. نخستین انقلاب کارگری جهان یعنی «کمون پاریس» حتی علیرغم فقدان تئوری و تشکیلات انقلابی، یا بعبارتی بینیاز از هر تدارکی، متولد میشود- هر چند که نهایتا و بخاطر فقدان آن، دو ماه بیشتر دوام نمیاورد و محکوم به شکست میشود. یا در اواخر عمر انگلس، حتی انتخابات فکسنیِ بورژوایی کافی به نظر میرسد تا طبقهی کارگر حتی بدون قیام مسلحانه بر کل جامعه احاطه یابد. در دوران لنین اما، باید حزبی آهنین و برنامهی عملی دقیق و منظم داشت و بعبارتی باید برای انقلاب تدارک دید. در دوران ما، که کانون انقلاب از غرب به شرق یا دقیقتر بگویم از ممالک امپریالیستی به ممالک تحتسلطه کشیده شده و در حقیقت آزادی اولی در گرو آزادی دومیست، اساسا تدارک برای انقلاب، نه قبل یا در آستانهی انقلاب بلکه در جریان خودِ انقلاب صورت میگیرد و تنها در پروسهای طولانی میسر است. به این معنا که حتی به فرض آنکه در مقطع انقلاب ۵۶-۵۷ یک رهبری انقلابی وجود میداشت و قادر میبود که حرکت تاریخیِ تودهها را هدایت کند، باز انقلاب نمیتوانست بدون درگیر شدن در یک جنگ داخلیِ طولانیمدت به پیروزی نهایی دست یابد. این واقعیت امروز نیز در برابر ما قرار دارد و بیتوجهی بدان مساویست با سادهاندیشی و خوشخیالی. پیش از آنکه در مقابل عمل انجامشده قرار گیریم باید برای یک جنگ تودهای طولانی آماده باشیم. نه فقط دستیابی به سوسیالیسم بلکه پیروزی در مرحلهی کنونیِ انقلاب در ایران؛ یعنی مرحلهی انقلاب دمکراتیک و ضدامپریالیستی منوط به پیروزی در این جنگ است.
الف. بهرنگ
مرداد ۱۳۹۷


